در گذشته، اختلافات خانوادگی از طریق میانجی‌گری خویشاوندان و بزرگان خانواده، با تکیه بر ارزش‌ها و تجربیات نسل‌های پیشین، به‌صورت مسالمت‌آمیز حل‌وفصل می‌شد. با ظهور سیستم‌های قضایی مدرن و تأکید بر قضاوت رسمی، روش‌های سنتی کنار گذاشته شد و دعاوی خانوادگی به‌جای مصالحه، به سمت صدور احکام قضایی سوق یافت. این تحول، توانایی خانواده‌ها در مقاومت برابر چالش‌های فرهنگی و اجتماعی را کاهش داد و به افزایش اختلافات و فروپاشی خانواده‌ها منجر شد. مقاله حاضر با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی نقش سازمان‌های داوری در احیای مقاومت خانواده‌ها می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که تأسیس سازمان‌های داوری اسلامی، با بهره‌گیری از ظرفیت‌های بومی و دینی، می‌تواند به تقویت انسجام خانواده‌های ایرانی و مسلمان در سراسر جهان کمک کند. این سازمان‌ها با ترویج میانجی‌گری و صلح، راهکاری مؤثر برای کاهش وابستگی به سیستم قضایی و حفظ هویت فرهنگی خانواده‌ها ارائه می‌دهند.