مزاحمت جنسی از جمله رفتارهایی‌ست که قانون‌گذار ایران آن را به‌طور خاص جرم‌انگاری نکرده است و تنها تحت عنوان عام مزاحمت در ماده 619 تعزیرات مصوب 1375 به آن پرداخته شده است. این نوشتار با رویکردی تحلیلی و تطبیقی به ارزیابی ماده 619 تعزیرات در ارتباط با جرم مزاحمت جنسی می‌پردازد. با بررسی این ماده قانونی و با توجه به قانون برابری 2010 انگلستان، نواقص و کاستی‌های قانون ایران در جرم‌انگاری مزاحمت جنسی آشکار می‌گردد. از جمله این کاستی‌ها می‌توان به عام بودن ماده 619، جرم‌انگاری نشدن برخی از رفتارهای آزاردهنده جنسی و محدودیت در شناسایی بزه دیده و مکان ارتکاب جرم اشاره کرد. در این پژوهش، با تحلیل عناصر سه‌گانه جرم مزاحمت جنسی، خلأهای قانونی در این زمینه مشخص می‌شوند، پیشنهادهایی برای بهبود قانون‌گذاری ارائه می‌گردد؛ برای نمونه پیشنهاد می‌شود قانون‌گذار ایران برای مقابله کیفری مؤثر و حمایت از شخصیت معنوی بزه دیدگان، جرم مزاحمت جنسی را با عنوانی مستقل، تعریفی جامع و مجازات‌هایی متناسب به رسمیت بشناسد. همچنین، با الهام از قانون برابری 2010، دامنه جرم گسترش یابد، محدودیت مکان ارتکاب جرم حذف گردد و هر شخصی، بدون توجه به جنسیت، گرایش جنسی یا سن، به‌ عنوان بزه دیده یا مرتکب جرم شناسایی شود.