از میانة دهة ۱۹۹۰ با گسترش عملکرد هوش‌های مصنوعی (که به‌طورمشخص در گسترش نمایان گوگل آشکار می‌شد)، با تحول گسترده‌ای در زیست اجتماعی، با پدیده‌ای روبه‌رو شدیم که مانوئل کستلز با مماشات به آن «جامعة شبکه‌ای» اطلاق کرد و اکنون اطمینان داریم باید عنوان «جامعه» را از آن برداریم و خالصانه به آن «شبکه» بگوییم. ویژگی این ریخت جدید آن است که شریکان تقسیم کار اجتماعی ما به نحو غالب و فائقی، ماشین‌ها و به‌ویژه ماشین‌های هوشمند هستند و این پدیده جامعه را که محصول تقسیم کار انسانی بود، به شبکه که محصول تقسیم کار میان عملگرها و تقسیم فراغت میان انسان‌هاست، متحول کرده است. بروز کووید ۱۹ گسترش ماشین‌ها را در تقسیم کار شبکه‌ای به نحو انفجاری به پیش برد و حالا تمام نهادهای اجتماعی در برابر اوضاع زیروروکننده‌ای قرار گرفته‌اند و ازجمله این نهادها، نهاد پایه یعنی نهاد خانواده است.
مهم‌ترین خصلت اوضاع جدید آن است که تمایز و مرز میان فضای اشتغال، محیط خانواده و اوقات فراغت، کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر می‌شود. این تحقیق با بهره‌برداری از شیوة تحلیلی زیملی، مدلل می‌کند خانواده‌ای که به‌خوبی موفق به آمایش متناسب فراغت شده باشد و بتواند درون خود، محیط مناسبی برای تلفیق فعالیت‌های شغلی اعضا، فعالیت‌های فراغتی و فعالیت‌های خانوادگی و خویشاوندی اعم از ارتباطی و تربیتی و همکاری‌های دیگر پدید آورد، به واحد شبکه‌ای صمیمی تبدیل می‌شود که در دنیای امروز و آتی، هیچ سازمان شبکة دیگری نمی‌تواند جای آن را بگیرد.