در نظام مسائل خانواده و روابط میان زوجین برای هریک از زوجین، حقوقی تعریف شده است. یکی از حقوقی که حقی انحصاری برای زوج شمرده می‌شود، حق طلاق است که فقه شیعه نیز آن را تأیید می‌کند. قاعدة معروف «الطلاق لمن اخذ بالساق» ازجمله ادلة انحصار حق طلاق برای زوج مطرح شده است. در سخنان فقیهان امامیه از این تعبیر با عباراتی همچون «معروف» و «مقبول» یاد شده است. این در حالی است که این الفاظ در آیات قرآن کریم و متون روایی امامیه نیامده است؛ ولی در برخی روایات عامه، عباراتی قریب آمده که البته از نظر شیعه، سند معتبر ندارد. بااین‌حال مضمون این قاعده که همان انحصار حق طلاق برای زوج در قبال زوجه، ولیّ و حاکم اسلامی است، از طریق برخی ادلة شرعی، اثبات‌پذیر است. اطلاق مقامی و شواهد زبانی در آیات قرآن و نیز روایاتی مانند صحیحة محمد بن قیس و محمد بن حماد، همچنین ارتکاز متشرعه به عنوان دلیل بر قاعده است. فراوانی استناد فقیهان امامیه در مسائل گوناگون نیز بیانگر پذیرش مضمونی تعبیر فوق است؛ اما اشکال در احتمال وجود حصر اضافی نیز با کمک قراینی منتفی شده است.